มือที่ขยับรัวเป็นระวิงสาวเข้าออก
ครั้งแล้วครั้งเล่า
ดวงตาหดหู่ของผม
มองออกไปไกล
ไร้จุดหมาย
มือข้างที่ไม่ถนัดยังคงสาวเข้าออก
อยู่อย่างนั้น
ไม่หวั่นเกรง
ละอายใจต่อเตียงนอน
คอมพิวเตอร์ และม้านั่งรอบกาย
ไม่นานนัก
รอยยิ้มเล็กๆ
กำเนิดขึ้นที่มุมปาก
เสียงครางดังระงม
ร้องลั่น
ปกคลุมละอองอากาศที่รายล้อม
กล้ามเนื้อหลายส่วนเกร็ง
ยากที่คุมไว้
ผมระเบิดมันออกมา
จากความกดดันภายในกาย
เหนื่อยล้า สิ้นหวัง...
OAK 10.11.09
|
Post new comment