มือที่สาวพวงมาลัยเป็นระวิง คนแล้วคนเล่า
ที่เคลื่อนที่โค้งผ่านผมไปต่อหน้าทีละคน ทีละคน
รีบเร่ง รุกเร้า ให้ผ่านจุดกลับนี้
ให้ทันใจผู้ที่รอที่จะเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างใจจดใจจ่อ
...
เมื่อผมเห็นรถข้างหน้าที่กำลังรอกลับรถค่อยๆแหยมมาที่ละนิด ๆ
วัดใจกับความเร่งรีบของรถผมที่กำลังเคลื่อนที่ตัดกัน
สิ่งเล็กๆน้อยๆ ที่เกิดขึ้นในใจที่ว่างเปล่ากลวงต่อเหตุการณ์รีบเร่ง
ได้ประซิบบอกผมให้แบ่งบันช่วงเวลาให้เพื่อนที่รอกลับรถ
เท้าขวาผมค่อยๆละเลียดคันเบรคอย่างช้าๆ
ให้ระบบเสียดทานได้ทำหน้าที่ชะลอความร้อนลนเครื่องยนต์ลง
ประคองให้รถของผม คันแรกที่จะจอดลงอย่างช้าๆ
รถเก๋งคันสีทองช่องทางซ้ายค่อยๆชะลอความเร่งรีบลงจอดข้างๆรถผม
เหมือนเธอกำลังเข้าใจสิ่งที่ผมกำลังคิดอยู่
รถกะบะสีเทาช่องซ้ายถัดไปจากรถเก๋งสีทอง หยุดกึกกัก
ร่วมเวลาที่จะหยุดการเคลื่อนที่ด้วยกัน ผมว่าผมเห็นเขากำลังยิ้มในใบหน้าที่ดูยุ่งเหยิงนั้น
...
สิ่งเล็กๆน้อยๆ เกิดขึ้นหลังพวงมาลัย
ธุลีความปีติ บังเกิดขึ้นอย่างเรียบง่าย
แม้แต่ในขณะเวลาที่ทุกคนต่างเร่งชีวิตให้ทันกับสิ่งแวดล้อมแบบนี้
ผมอิ่มเอิบกับการแบ่งปันเล็กน้อย อย่างมหาศาล
|
